Healing

 

Every person we meet, every experience we have, every moment we live shapes our nervous system. Some feel like safety, some teach you boundaries, some trigger old wounds, some show you who some you're not anymore remind you who you are, some feel like a lesson, some feel like home, some teach us love, and some have a way of showing us what still needs healing.

🌸🌼🌺🪷⭐🔥🌈🔮🔱

मन

 मनुष्याच्या देहाला फार कमी लागते पण मनाला फार लागते... किती खरी गोष्ट आहे ही. देहाला भूक लागली तर दोन घास अन्न पुरते. तहान लागली तर एक घोट पाणी पुरते. देहाला थकवा आला तर थोडी विश्रांती पुरते. देहाच्या गरजा खरोखर किती मर्यादित असतात. पण मनाचे तसे नाही. मनाला कुणीतरी उलट बोलले तरी लागते. मनाला अपेक्षाभंग झाला तरी लागते. मनाला कुणी दुर्लक्ष केले तरी लागते. मनाला मान न मिळाला तरी लागते. मनाच्या जखमा या देहाच्या जखमांपेक्षा कितीतरी खोल आणि कितीतरी काळ टिकणाऱ्या असतात.

खरे पाहता देह हा साधा आहे, सरळ आहे. त्याला जे हवे तेच तो मागतो, आणि तेवढेच मिळाले तरी तो समाधानी होतो. पण मन हे अत्यंत गुंतागुंतीचे आहे. त्याला किती दिले तरी पुरत नाही. त्याला किती मान दिला तरी अजून हवा असतो. त्याला किती प्रेम दिले तरी अजून हवे असते. आणि यातच खरी अडचण आहे. आपण देहाची काळजी घेण्यात आयुष्य घालवतो, पण मनाला जपण्याचे शास्त्र मात्र आपल्याला अवगत नसते. देहाला दुखापत झाली तर आपण लगेच औषध शोधतो, पण मनाला दुखापत झाली तर आपण त्या दुखण्यालाच कवटाळून बसतो, त्याचे औषध शोधतच नाही.

सद्गुरुंचे सांगणे असे आहे की मनाचे हे लागणे थांबवायचे असेल तर मनाला कमी अपेक्षा करायला शिकवावे लागते. जगाकडून, माणसांकडून फार अपेक्षा ठेवल्या की मन दुखावले जाते. पण सद्गुरूंच्या चरणी शरण गेले, त्यांच्यावर पूर्ण विश्वास ठेवला, तर मनाला हळूहळू या लागण्यातून मुक्ती मिळते. कारण मग मन जगाकडे नाही, गुरुकृपेकडे बघू लागते. आणि जिथे गुरुकृपा असते तिथे अपेक्षाभंगाला जागाच उरत नाही.

आता आपणच विचार करा, आपले मन आज कशामुळे दुखावले आहे? कुणाच्या शब्दांमुळे, की स्वतःच्याच अपेक्षांमुळे? आणि हे दुखणे आपण किती काळ जवळ बाळगणार आहोत?

॥ श्री गुरुदेव दत्त ॥

॥ दिगंबरा दिगंबरा श्रीपाद वल्लभ दिगंबरा ॥

 ll © दत्तरुप ll

WHOM

 WHOM

"With whom" and "for whom" are the two basic questions, which will help you to identify the level of happiness you will encounter in this journey called "LIFE".

                                               ❤ ÅY ❤ 

Your marriage is your child’s first classroom.

 Your marriage is your child’s first classroom.

And respect is the subject they’ll never forget.

They’re always watching.

Even when we think they’re not.

They watch how we talk to each other when we’re tired.

They watch how we disagree.

They watch how we repair.

They watch how we say "I’m sorry" and "I hear you."

We can teach them "use your words" and "be kind."

But they’ll believe what they see modeled at home.

So what are we teaching?

That you can disagree and still be gentle.

That you can be mad and still be respectful.

That you can hurt each other and still come back to the table.

That love and respect go together.

This is the curriculum.

No textbooks. No tests.

Just real life, every single day.

The good news? 

It’s never too late to start.

We can model it today.

Your children are learning how to love by watching you.

Make it a lesson worth remembering ..

120 Quotes about life that capture its beauty, hard knocks, and humor | inspirational quotes, life

 WHOM

"With whom" and "for whom" are the two basic questions, which will help you to identify the level of happiness you will encounter in this journey called "LIFE".

                                                             ♥️ÅY♥️

                                      120 Quotes about life that capture its beauty, hard knocks, and humor | inspirational quotes, life        

                                                                     

भावना

 *भावना कळायला मन लागतं,*

*वेदना कळायला जाणीव लागते,*

*देव कळायला श्रद्धा लागते,*

*माणूस कळायला माणुसकी लागते,*

*चांगलं जगायला सुंदर विचार लागतात,*

*आणि भरभरून जगण्यासाठी पैसा नाही तर सुखी, समाधानी, निरामय आयुष्य लागतं*

      

    

*गुरुदत्तकथा*

 *गुरुदत्तकथा*

            *एकदा दत्ताने त्यांच्या शिष्यांना विचारले, " आपण रागात असताना जोरात ओरडतो किंवा कोणाशी भांडण झाले असल्यास आपोआप आपला आवाज वाढतो, असे का?". सर्व शिष्य विचार करु लागले. एक शिष्याने उत्तर दिले, "रागावलेले असताना आपण स्वतःवरचे*

*नियंत्रण हरवुन बसतो,*

*आणि म्हणुनच कदाचीत ओरडून बोलतो."*

*यावर दत्त म्हणाले, " पण ज्या व्यक्तीवर आपण रागावलेले असतो ती समोरच असते तरीसुध्दा,,,,आपण ओरडतो। जरी सौम्य आणि मृदु* *आवाजात बोलणे शक्य असले तरीदेखील रागात आपण चढ्या आवाजातच बोलतो".*

*यावर सर्व शिष्यांनी विचार केला आणि आपापल्या परीने उत्तर देण्याचा प्रयत्न केला, मात्र कोणत्याच उत्तराने दत्तांचे समाधान झाले नाही.*

*शेवटी दत्तांनी स्वतःच उत्तर दिले.  ते म्हणाले , " जेव्हा दोन व्यक्ती* *एकमेकांवर रागावलेल्या असतात*

*तेव्हा त्यांच्या मनांमध्ये अंतर वाढलेले असते आणि हेच अंतर भरुन* *काढण्याकरीता ते चढया आवाजात बोलतात."*

*"आता मला सांगा की जेव्हा दोन व्यक्ती परस्परांच्या प्रेमात असतात तेव्हा अतिशय हळू आणि शांतपणे बोलतात, असे का?"*

*असा प्रश्न विचारुन मग स्वतःच उत्तर देत ते म्हणाले,"*

 *कारण त्यांची मनं जवळ आलेली असतात. दोन मनांतील अंतर*

*कमी झालेले असते. आणि जसजसे दोन प्रेम वाढु लागते तसतसे त्यांच्यातील संवाद इतका सुलभ होउन जातो की सर्वच गोष्टी बोलण्याची देखील आवश्यकताच भासत नाही.*

 *फक्त नजरेतुनच किंवा देहबोलीतूनच ते आपल्या साथीदाराला काय म्हणायचे आहे ते ओळखतात.*

 शिकवण - *परस्परांत वादविवाद आणि भांडणतंटे होतच राहतात मात्र कितीही वादविवाद असला तरी मनामनातील अंतर वाढु देऊ नका.तसे होऊ दिल्यास दोन व्यक्तींमधील दरी इतकी मोठी होईल की पुन्हा ती मिटवणे कधीच शक्य होणार नाही..*